Downsizing, sluiten, ... en hoe daarmee omgaan

4 mrt 10

Door: Philippe Bailleur | Categorie: Inspiratie
Downsizing, sluiten, ... en hoe daarmee omgaan

Verlies en verwerking

Mensen die geconfronteerd worden met een verlies gaan door een intensief proces : ontkenning, woede, verdriet, futloosheid, angst, … Dit proces kan gestart worden door verscheidene gebeurtenissen: het verlies van een dierbare, het missen van een promotie, het stuk lopen van een relatie, het verliezen van een gezond lichaam, het verliezen van een job, …

 

De voorbije maanden – mede door de moeilijke economische tijden waar heel wat organisaties mee geconfronteerd worden - zijn er heel wat mensen die hun job verloren hebben of binnenkort zullen verliezen. Zo staan de sluiting van Opel Antwerpen en van een aantal Carrefour winkels de laatste weken centraal in kranten en nieuwsbulletins. En op de één of andere manier knaagt er iets bij mij in relatie tot de acties die vanuit verschillende kanten worden ondernomen.  Telkens weer vraag ik me af wiens belang er uiteindelijk gediend wordt met die verschillende interventies. En ik hou daarbij rekening met hoe mensen een verlies ervaring verwerken ...

 

De neveneffecten van een snel veranderende wereld

Eén van de neveneffecten van een snel evoluerende wereld is het feit dat organisaties overkop gaan. Dat is nu éénmaal de realiteit van de wereld zoals hij nu draait. Mensen hebben er dus alle belang bij dat ze “lenig” blijven of "leniger" worden, wat men ook wel eens “employability” noemt. Helaas merk ik dat organisaties – mede door allerlei extra legale voordelen - gestimuleerd via allerhande wetgevingen – mensen op een subtiele manier binden en vooral minder lenig maken. Ik denk hierbij aan een groepsverzekering, een bedrijfswagen, een hospitalisatieverzekering, aandelen, … . Zo ontmoet ik regelmatig mensen die hun hart niet durven te volgen omdat ze dat allemaal zouden verliezen als ze een stap zouden zetten. Kortom, mensen worden afhankelijk gemaakt en alles behalve “lenig”. Op psychologisch vlak ontstaat er een afhankelijke ouder-kind relatie en daarmee maken we mensen niet krachtig om te leven in een snel veranderende wereld. Binnen dit kader verwijs ik graag naar de boeiende visie van Jan Denys in z'n recent verschenen boek "Free To Work : Voor een open en moderne arbeidsmarkt."

 

Verlies kunnen verwerken als vaardigheid ?

Bij “verlies” herkennen we een aantal uitgesproken reacties. Eén ervan is ontkenning. Mensen kunnen maanden, zelfs jaren in ontkenning blijven hangen en net daardoor stremt hun verdere ontwikkeling. En wat is dan het effect van de goed bedoelde – maar waarschijnlijk hopeloze - pogingen van de overheid om Opel Antwerpen open te houden ? Mensen blijven ter plaatse trappelen, verlamd afwachtend als egels, kijkend in de koplampen van een aanstormende auto. Bestendiging van afhankelijkheid en uitstel van verwerking zijn het gevolg. Waarom? Wiens belang wordt hiermee gediend?

 

De emoties die zich ontvouwen bij verlies worden het best gekanaliseerd op een manier die er voor zorgt dat mensen hun zelfsturend vermogen terug beginnen op te zoeken. Mensen verzamelen in Brussel en hun woede - een andere uitgesproken reactie n.a.v. verlies - kanaliseren tegen de overheid, die zelf machteloos staat … maakt dit mensen “lenig” of wordt de afhankelijke ouder-kind relatie nog dieper geïnstalleerd? Ik weet het niet, maar ook hier krijg ik een raar gevoel bij. Wiens belang wordt hier gediend?

 

De voorbije jaren superviseerde ik verschillende mensen die outplacement-trajecten begeleiden. Hun verhalen bevestigen meermaals wat ik aanvoel … mensen blijven meestal gevangen zitten in de zogezegde drama-driehoek, waarbij een slachtoffer geïmmobiliseerd met de vinger wijst naar de ene of andere vijand (de organisatie die overkop is gegaan) en de redding verwacht van iemand anders (overheid, vakbond, ...). Elke interventie die deze driehoek versterkt zou moeten vermeden worden uit respect voor de natuur van mensen (zie David Emerald's "The Power of TED, The Empowerment Dynamic"). Inzicht in "rouwen en verwerking" zijn hier volgens mij ook cruciaal.

 

Hoe dan?

Hoe zou het zijn om met een groep begeleiders samen te werken. Een groep arbeiders en/of bedienden (hoe gek ik dit onderscheid ook mag vinden) verzamelen. Ze te begeleiden in de zoektocht naar hun talent en naar wat er mogelijk is als ze hun talenten met elkaar zouden verbinden.  Het zijn immers vakmannen, toch ? Hoe zou het zijn om hen te loodsen tot bij hun eigen potentieel en tot bij hun eigen daadkracht ? Samen met hen een business plan opstellen en samen naar de bank of een investeerder stappen. Daar zouden wel eens een aantal knappe, dynamische bedrijfjes kunnen uit ontstaan ... De wereld ligt vol met uitdagingen die wachten op dat soort bedrijfjes. Wie doet er mee met mij?


Andere interessante blogs op het thema “Inspiratie” voor jou geselecteerd:


Vooruit met de vooroordelen!

14 sep

Vooruit met de vooroordelen!

Het is de laatste dag van mijn vakantie. Ik blik vooruit naar de afspraken voor morgen, de eerste werkdag. Eerlijk gezegd heb ik er nog niet zoveel zin in. Het vraagt altijd een zeker inspanning om de motor weer op te starten na een periode...

De Weegschaal

21 aug

De Weegschaal

Leren op de werkplek is efficiënter dan het aanbieden van formele trainingen. Vooral als het gaat om leren van werkgerelateerde vaardigheden en kennis. De vraag voor veel organisaties is hoe ze het leren op de werkplek kunnen inrichten. Onderzoek op dit vlak laat...

Feedback

7 aug

Door: Theo Visser - profiel | Categorie: Inspiratie
Feedback

Als HRD-adviseur zou ik dol moeten zijn op feedback. Het is informatie over mezelf waar ik mijn voordeel mee kan doen, nietwaar? Feedback is een cruciaal onderdeel van het leerproces. Hoe meer feedback hoe beter, zou je denken. Toch vind ik het, net als zoveel...

Dit item is niet beschikbaar in het Nederlands.

24 jul



...

Neem je talenten onder de loep

20 jun

Neem je talenten onder de loep

Weet jij eigenlijk waar je goed in bent? Heb je al eens stil gestaan bij wat jou energie geeft en wat energie vreet? Wat zijn die activiteiten waar je naar uitkijkt of waarbij je de tijd uit het oog verliest? ...

Wie schrijft, die leert

30 mei

Wie schrijft, die leert

Schrijven, het is zo’n ding waar veel mensen een romantisch beeld bij hebben. Iets wat veel mensen graag goed willen kunnen. Want wie schrijft, die blijft, is de volkswijsheid. Wij ontdekten de afgelopen maanden een ander, interessant fenomeen. Wie schrijf, die leert. We...

Waarderend leren in het onderwijs

11 mei

Waarderend leren in het onderwijs

Afgelopen maand verscheen het boek Waarderend leren in het voortgezet onderwijs . Samen met Annechien van Buurt en Eefje Teeuwisse werk ik op steeds meer scholen die een positieve draai willen maken in het onderwijs. Scholen die het willen hebben over de vraag hoe je...

Ontwerpen door de bril van functioneren en leren

9 mei

Ontwerpen door de bril van functioneren en leren

Eind 2016 heeft de Commissie Innovatie Zorgberoepen & Opleidingen een advies uitgebracht dat van groot belang is voor leertrajecten in zorg en welzijn. De titel van het advies is 'Anders kijken, anders leren, anders doen: grensoverstijgend leren en opleiden in zorg en welzijn in het...
vorige
1 2 3 ... 57 58 59
volgende